Het was geen liefde op het eerste gezicht – cultuurschokken stonden mij in de weg. Nu woon ik hier al een kwarteeuw en heb negen boeken, voornamelijk over mijn jeugd in China, geschreven. Stukje bij beetje ben ik van Nederland gaan houden.
Het gevolg is mijn tiende boek/Book App Nederland, wo ai ni (Nederland, ik houd van jou).
Meegevoerd door de innovatiegolven van mijn nieuwe vaderland (China is mijn moederland) breng ik dit boek voorlopig alleen als Book App uit. Papieren boek volgt. Ook mijn bloemrijke schrijfstijl heb ik ingeruild voor een korte en bondige e-taal.

Film
Eveneens voor het eerst geef ik mijn boek in eigen beheer uit. Zo kan ik de nevenrechten zelf exploiteren. Gisteren hoorde ik van Jimmy Tai Films dat de korte film Special Offer, gebaseerd op mijn boek, klaar is voor vertoning.

Concert/Boekpresentatie
Het is ook de eerste keer dat mijn nieuweling wordt ingeluid door een concert. Op zaterdag 9 juni 2012 om 20.30 uur geeft het Residentie Orkest ter presentatie van mijn nieuwe werk in de Dr Anton Philipszaal te Den Haag een concert (embed http://www.residentieorkest.nl/index.php?pageID=9&concertID=35093) Nederland, ik houd van jou. Het orkest speelt muziek van Nederlandse componisten. Ik heb de muziek uitgekozen als hommage aan het land dat mij voedt en inspireert. Deze muziek is ook te horen in mijn book app. Tijdens het concert/boekpresentatie lees ik voor uit mijn nieuwe werk.

Je bent van harte welkom op het concert/de boekpresentatie op 9 juni 2012, waarop ik Wo ai ni tegen Nederland zeg! De kaartenverkoop is vandaag gestart.

Bujian busan (Ik ga niet weg voordat ik je daar zie)!

Lieve en dankbare groet,
Lulu Wang
www.luluwang.nl

Volgens sommige boeken over de Tweede Wereldoorlog was het gooien van atoombommen op Hiroshima gestoeld op een misverstand. De Verenigde Staten kregen van de Japanse keizer een brief, een telegram, geloof ik. Daarin schreef Zijne Majesteit over de vraag of hij zich wel of niet zou overgeven. De vertalers van de CIA krabden zich in het haar. Want Zijne Majesteit gebruikte een typisch Japanse uitdrukking: een driedubbel negatief. Zoiets als: ‘Het Japanse keizerrijk sluit niet uit dat het niet zal overwegen zich niet over te geven.’

De interpretatie van zo’n uitdrukking hangt van de omstandigheden af en is niet duidelijk in de grammatica vastgelegd. De CIA-vertalers konden de zin opvatten alsof de keizer zich wou overgeven, maar ze konden het ook interpreteren alsof de keizer de oorlog tot het bittere einde wou voeren. Uiteindelijk kozen ze voor de laatste vertaalwijze. Met honderdduizenden doden en nog meer verminkten als gevolg. De mensheid en de wereld zijn sindsdien nooit meer hetzelfde geweest en zullen ook nooit meer hetzelfde zijn.

In vredestijd zal een misverstand minder drastische consequenties hebben, maar als wij niet opletten, gaan de poppetjes weer aan het dansen. Als auteur van Chinese afkomst heb ik in de loop der jaren genoeg irritaties, verdriet, woede en gevoel van onmacht zien ontstaan in de omgang tussen autochtonen en allochtonen in het algemeen en tussen oorspronkelijke Nederlanders en Nederlandse Chinezen in het bijzonder. Daarom probeer ik met mijn pen een bruggetje te slaan tussen de twee bevolkingsgroepen. Zo hoop ik een steentje bij te dragen aan wederzijds begrip en respect.

Begrip kunnen wij niet afdwingen. Het groeit via informatie-uitwisseling. In dit digitale tijdperk kunnen wij deze groei makkelijk bevorderen door middel van blogs. Zo post ik elke dag een stukje op mijn site, Facebook- en Hyvespagina. Daarin vertel ik wetenswaardigheden over de Chinese cultuur, bespreek ik de actualiteit die zowel Nederlanders als Chinezen aangaat en deel ik met mijn lezers mijn persoonlijke ervaringen met het forenzen tussen oost en west. Op deze manier streef ik ernaar grote misverstanden tussen oost en west te veranderen in middelgrote ergernissen, en middelgrote in verwaarloosbare. Maar… de blog is ook bedoeld om samen met jullie, mijn dierbare lezers, meer plezier in het leven te hebben. Ik zou zeggen, lees smakelijk!

Lieve en dankbare groet,

Lulu

http://luluwang.nl

Natuurreservaat
Wuzhi Shan staat bekend om zijn schitterende natuur en het tropische regenwoud. Het is een natuurreservaat en (nog) niet geschikt voor grote toeristengroepen. Toch kan het hier druk zijn, want individuele toeristen (vooral Chinese jongeren en buitenlandse toeristen) komen hier wel veel. Je kunt hier kiezen uit een korte tocht van ongeveer een uur naar een waterval, het beklimmen van de hoogste van de vijf vingers (drie uur naar boven, 2,5 uur naar beneden) en er zijn ook mogelijkheden om avontuurlijkere tochten te maken onder leiding van een (Chineestalige) gids.

Don’t worry!
Wij kozen voor de korte tocht naar de waterval en besloten een gids mee te nemen, Fu Tianshi. Fu was pas twintig maar hij wist enorm veel van de natuur in het gebied. Zijn Engels beperkte zich tot “Let’s go!” en “Don’t worry!”. Dat laatste zei hij opvallend vaak, kennelijk keek ik de hele tijd nogal geschrokken. We zagen dan ook spinnen met lijven zo groot als walnoten (“Don’t worry, wij maken er heerlijke gerechten mee!”) en werden gesommeerd om vooral op het pad te blijven omdat zich tussen de struiken massa’s bloedzuigers verscholen (inderdaad zat er later een op de hand van Fu, hij kreeg hem maar met moeite los – Don’t worry!). Tegen die tijd had ik mijn sokken zo hoog als maar mogelijk was opgetrokken en hield angstvallig het midden van het pad aan.

Hemelse Os
Onderweg vertelde Fu honderduit. Hij wees op een reusachtig grote slak en een tor die Hemelse Os heet – ongetwijfeld vanwege zijn gebogen reuzenvoelsprieten, boomwortels die soms wel een meter hoog waren, vruchtjes die zo aan de bast van de boom groeiden en een mierennest dat vernuftig hoog van de grond rondom een boomtak was gebouwd. Hij liet ons een kleine vrucht proeven (bitter en zuur), vertelde over luchtwortels die als ze eenmaal de grond bereiken zo dik en sterk worden als een boomstam, en over toppen van varens die door de lokale bevolking gewokt worden als lekkernij.

Afval
Op ongeveer 700 meter passeerden we een vegetatie-grens, vanaf dat punt was alles nog groter, de bomen nog hoger, de begroeiing nog weelderiger. In bananenbomen hingen grote trossen kleine bananen en in het struweel hoorden we continue gekakel van wilde hoenderen. Bij een houten hutje pauzeerden we even. Het lag er vol afval, achtergelaten door Chinese toeristen. Er had een houten bord gehangen, waarop stond “Geen afval achterlaten”, maar dat was een tijd geleden van de muur gesloopt door kampeerders die het hadden gebruikt om een vuurtje mee te stoken. Milieubewuste Chinezen zijn er helaas nog maar weinig.

www.mingbai.nl

Duizend jaar oud dorp
Na een nacht logeren bij een boerenfamilie, reden we de volgende dag reden door naar Lingshui, een van de dorpen die in mijn boekje beschreven stond. Het dorp is al duizend jaar oud en roemt zichzelf om het feit dat er tijdens het keizerrijk verscheidene bewoners met goed resultaat deelnam aan de keizerlijke examens. Ooit had het dorp een kern met een tweetal tempels, een klein theater en een bron. Van de tempels is niet meer over dan wat ruïnes en ook het theater kan wel een opknapbeurt gebruiken. Desalniettemin is het een mooie plek, met oude bomen en in een van de tempels nog balken met schilderingen van draken en bloemen. Een aantal bewoners van het dorp liep met ons mee. Ze bekeken het boek en moesten erg lachen toen ze een foto van de voordeur van een van hen in het boek afgebeeld zagen staan.

De hoogste berg van Beijing
De volgende bestemming was Lingshan, met 2300 m de hoogste berg binnen het grondgebied van Beijing en vlakbij de grens met de provincie Hebei. De weg ging via schitterende bossen en langs hoge bergwanden. Lingshan zelf lag zo hoog dat er bijna geen begroeiing was. Het was een wat trieste bedoening. Met een kabelbaan kon je naar het hoogste punt (niet gedaan) en langs de weg stonden boeren klaar met paarden waar je een tocht mee kon maken (ook niet gedaan). De overheid heeft hier kennelijk geprobeerd paal en perk te stellen aan het toeristisch aanbod, want overal waren huisjes platgewalst die ooit dienst deden als restaurant/hotel/karako-bar.

Historische handelsroute
Via een hobbelig pad reden we daarna via Cuandixia naar Huangcaoshan, waarvandaan een voetpad de bergen in loopt. Het is een eeuwenoude handelsroute die liep van de provincie Hebei naar Beijing. Als je ver genoeg doorloopt kom je uit bij een deel van de Grote Muur met zeven wachttorens. Maar zover kwamen wij niet, want dat is al snel tien kilometer klimmen en wij waren onvoorbereid (zonder eten en drinken) het pad opgelopen. Toch hebben we nog wel zo’n 1,5 uur geklommen. Het pad liep eerst door schitterende bossen en toen geleidelijk steeds hoger tot het een echt bergpad werd met hier en daar uitzicht naar twee valleien en steile rotskliffen. We deelden het pad met drie Chinezen en een twintigtal berggeiten die gealarmeerd voor ons uit renden. Na een tijdje – toen we visioenen van kleine winkeltjes met water en eten kregen – zijn we weer terug gelopen. Hier komen we zeker terug!

www.mingbai.nl

Discover China brengt deze provincie al jaren onder de aandacht van onze reizigers. Tijdens onze ‘Verkenning van de oude dorpen van de Yellow Mountain’ reis nodigen wij u uit om te overnachten in boutique guesthouses in kleine witte dorpjes om van de Huizhou stijl architectuur te genieten. Verlies uzelf in de vele steegjes van Chengkan, een oud koopmanshuis dorp ingericht volgens de theorie van “de Acht Diagrammen” in de I Ching. Zie de lokale bevolking tofu maken in Xidi en laat de camera overuren maken in UNESCO dorp Hongcun. Een comfortabele wandeling van twee uur brengt u in het schaduwrijke Bamboo Forest om het afgelegen dorpje Muken te ontdekken. Vanuit Muken heeft u een spectaculair uitzicht op het platteland van de vallei en de omliggende dorpen. De reis eindigt met een tweedaagse verkenning van de beroemde Gele Bergen (Huangshan). Er zijn twee manieren om naar de top te komen, wandelen of met de kabelbaan. U kiest! Eenmaal boven op de top van de berg (1700m) geniet u van de opkomende en ondergaande zon voordat u op de laatste dag op jacht kunt gaan naar antiquiteiten Tunxi’s Old Street.

“Ik ben geboren en opgegroeid in Beijing, mijn familie woont er ook nog, maar mijn hart ligt in Yunnan en vooral dan in de stad Lijiang, omdat een aantal van mijn voorouders daar vandaan komt. Yunnan, een streek in het
zuiden van China, is een heel exotische plek, ook voor Chinezen zelf. Het is voor hen een stukje buitenland, alsof ze naar Hawaiï gaan. Het is er eeuwig lente, er groeit zongerijpt fruit, er wordt wijn gemaakt, er groeit thee…
En het is er vooral ook heel rustig op het platteland. De Engelse schrijver James Hilton heeft het in zijn roman Lost Horizon (1933) over een paradijs op aarde, het fictieve Shangri-La.

Wel, in Yunnan is er nu ook een streek met die mythische naam: het vroegere Zhongdian. Met prachtige landschappen en bergen, en een canyon die de naam Tiger Leaping Gorge draagt. Bovendien Yunnan is de streek van
tientallen etnische minderheden, ook dat maakt het zo bijzonder. In Shangri-La bijvoorbeeld leven veel Tibetanen. De afgelopen duizend jaar vluchtten veel Chinezen uit het noorden of midden van het land naar Yunnan
om zich daar te vestigen, als er een burgeroorlog uitbrak. Je komt er dan ook heel veel oude dingen tegen die niet door oorlog werden vernietigd: oude architectuur, kleurige kleren die op batik lijken,
oude verhalen en gewoonten, bijzondere dansen. In de stad Lijiang bijvoorbeeld is er een groot oud huis van een rijke
familie die waarschijnlijk het het noorden gevlucht was (voltooide verleden tijd?), Mufu. Dit huis is meer dan 800 jaar oud, telt 260 kamers en lijkt wel een antropologisch museum. Het gunt je een blik in het leven van de
rijke Chinezen van vroeger en de onderlinge verhoudingen tussen mensen. In Lijiang is het ook heel leuk om rond te wandelen in Four Square Street in Lijiang: er zijn veel restaurantjes en bars, of kleine ateliers waar ze
zilveren juwelen maken.

Naar Lijiang en naar Yunnan gaan is ook een beetje terugreizen in de tijd. Het is een heel authentiek stuk China, waarop ik mij ook inspireer om mijn huis in Nederland in te richten. Zo prachtig en kleurrijk vind ik het.”

Huis is eigenlijk geen goede beschrijving voor deze architectuur. Het zijn immense gebouwen waar soms tot wel 300 mensen kunnen wonen (hoewel dat tegenwoordig nooit meer het geval is). De gebouwen dateren in leeftijd van zo’n dertig jaar tot wel 700 jaar oud. Ze hebben vele vormen, de meeste zijn vierkant, andere zijn rond maar er zijn nog veel meer vormen.

Van buiten lijken het net forten (zo functioneerden ze ook), van binnen is het een klein dorp. De hakka-huizen (tulou in het Chinees) zijn van aangestampte leem gemaakt. Het gebouw werd bewoond door een clan (allemaal familie) en werd ook gezamenlijk gebouwd. Een groot gebouw bouwen kostte meer dan vijf jaar tijd. Soms is de binnenplaats helemaal leeg, soms staan er nog allemaal gebouwen in, waaronder een familietempel (anders is dat meer een schrijn recht tegenover de ingang). Alleen de rijkere clans konden zich dit veroorloven.

De meer bekende hakka-gebouwen zijn ongekend toeristisch. Daar is praktisch niets meer terug te zien van het oorspronkelijke leven, de binnenplaats is een grote souvenirstand geworden. Wie de tulou’s nog in enigszins authentieke staat wil zien, kan daarom beter niet te lang wachten.

Er is niets zo goed als voelen
er is niets zo fout als denken
dat je hoofd is je leider
en je hart je verleider.

Als je mij vraagt wat het grootste verschil is tussen de Chinese denkbeelden en de westerse, zou ik antwoorden: Chinezen denken in termen van yin en yang en westerlingen in termen van goed en kwaad.

Wat is yin en yang? Of moet ik zeggen wat zijn yin en yang? Je kunt het vergelijken met ja en nee. Is ja goed of slecht? Het hangt er van af, hoor ik je al reageren. Juist, de yin en yang denkwijze vertikt het om goed of kwaad als etiket te plakken op mensen of zaken. Ahá, zou je denken, de Chinezen weten niet wat deugt en wat niet deugt. Het klinkt raar, maar dat is waar. In hun ogen bestaan er geen normen of waarden die voor alle tijden, plaatsen en personen gelden.

Neem de liefde. Het staat toch als een paal boven water dat ze prachtig is? Nee hoor, zeggen de Chinezen, wat denk je van de liefde van een virus? Als het verliefd op je wordt, kom je er niet van af. Je wordt er ziek of gaat er zelfs dood van.

Neem de haat. Wie heeft dáár behoefte aan? Nou, dienen de Chinezen je van repliek, de haat jegens het virus is de motor achter de uitvinding van het vaccin ertegen.

Neem de onvoorwaardelijke liefde. Als een virus jou onvoorwaardelijk zou beminnen, zou zelfs de prik die je gehaald hebt je niet kunnen beschermen tegen de besmetting.

Liefde is volgens Chinezen slechts een gegeven. En een gegeven is niet goed of slecht. Pas in een gewenste omstandigheid is de liefde wenselijk – de man die jij leuk vindt, valt op jou –, anders is de liefde een vervelende klier – het virus dat je liever kwijt dan rijk bent, zit je achter de hielen aan. Hetzelfde geldt voor haat en overige begrippen.

Wat zijn de invloeden van het yin en yang denken op de Chinese manier van doen en laten?

Ten eerste, ze schrikken niet af van een onprettige zaak. Wat negatief is in één opzicht kan positief zijn in een ander. Men hoeft maar zich te verplaatsen in een andere omstandigheid of men het positieve van haar benarde situatie ontdekt. Neem de recessie die er momenteel heerst. Het woord ‘crisis’ betekent in het Chinees ‘gevaar’ én ‘kans’. Voor de oorzaken van de economische malaise is het inderdaad niet zo best: men pakt ze aan en ze kunnen niet meer voortbestaan. Men denke aan sommige onverantwoorde ontwikkelingen in het bankwezen. Voor het hervormen van het economische systeem is de recessie daarentegen geweldig: China is bijvoorbeeld genoodzaakt om de niet winstgevende bedrijfstakken te saneren – de exportbranche bijvoorbeeld – en ze breiden hun binnenlandse markt uit, zodat het land later minder gevoelig wordt voor een afnemende vraag vanuit het buitenland naar Chinese goederen. Niet voor niets boert China niet beroerd ondanks de stagnatie op de internationale markt.

Ten tweede, ze zijn op hun hoede wanneer het hen voor de wind gaat. Yin en yang, anders dan goed en kwaad, blijven geen moment stil. Ze wisselen constant met elkaar van plaats. Net als de recessie die nieuwe kansen kan bieden, kan een economische bloei gevaren in zich dragen. Dat is, vermoed ik, een van de redenen waarom China de zakken vol geld die ze in de dertig jaar durende boom verdiend heeft niet opgemaakt maar gespaard heeft. Nu de recessie er is, hebben ze de middelen om solide bedrijven waar de aandelen van drastisch gedaald zijn over te nemen, Amerikaanse staatsschulden te kopen en andere beleggingen te doen, in afwachting van betere tijden. Geen wonder luidt een Taoïstische spreuk: Ik ben niet blij als het goed met mij gaat; noch ben ik verdrietig als het slecht met mij gaat.

Ten derde, ze oordelen niet graag. Immers, denken de Chinezen, een mening is het resultaat van het kijken vanuit een bepaalde invalshoek. Verander je van uitgangspunt, krijg je vaak het tegenovergestelde oordeel. Voor een virus is je haperende immuunsysteem fantastisch: het kan in je gedijen, maar voor je gezondheid is dat funest. Daarom laten de Chinezen het liever aan de betrokkenen over om uit te zoeken wat voor hen het beste is – hun oordeel past bij hun situatie en de visie van een ander zet geen zoden aan de dijk en is eerder een stoorzender dan een hart onder de riem.

Ten vierde, ze zijn niet alleen niet bang voor het negatieve, ze zoeken het zelfs op. Neem het spaartegoed van China. Denk je heus dat de Chinezen de rijkdommen die ze tijdens de economische bloei vergaard hebben niet onderling zouden willen verdelen? Ze zijn ook mensen, willen zich ook kogelrond eten en twee keer per jaar op vakantie gaan, hoe verder van huis hoe liever. Maar een oud Chinees gezegde zit hen dwars: Men gedijt in armoede en sterft in welvaart. Vooral te snel vermogend worden belooft weinig goeds, vrezen ze. Want dat zou leiden tot zelfgenoegzaamheid en luiheid, waardoor men op zijn lauweren rust en geen zin meer heeft om vooruit te gaan. Dan zou men vroegtijdig afhaken in het groeiproces, waar China zich op dit moment in bevindt. Een ander voorbeeld. Chinezen verheffen zelden hun stem en ze komen meestal bescheiden en zelfs nederig over – yin –, hoe invloedrijk of gewoon rijk ze ook zijn – yang. Waarom? Omdat ze weten dat yang, voordat je er erg in hebt, in yin om kan slaan. Dan zouden ze gedwongen worden om nederig te zijn en iets te moeten doen is nooit fijn. Vandaar dat ze alvast beginnen met nederig te zijn. Zo doden ze twee vliegen in één klap: ze hebben voorkomen dat ze gedwongen worden om nederig te zijn en ze dwingen tegelijkertijd respect af. Want bescheidenheid siert de mens.

Ten vijfde, ze geloven dat yin noch yang alleen zaligmakend is – een evenwicht tussen die twee is de ideale staat. Teveel armoede maakt het leven zuur, maar zwemmen in geld stelt de mens eerder ontevreden dan wat anders; te hard werken verandert een mens in een machine, maar dag en nacht fuiven werkt verveling in de hand; te snel oordelen schaadt de betrokkenen maar geen mening hebben schuift de oplossing van een probleem op de ellenlange baan. Yin wordt in stand gehouden door yang, die meteen in actie treedt als Yin het te bont maakt en andersom ook. In hun streven naar yin – nederigheid – belanden de Chinezen vanzelf in yang – men gaan liever met bescheiden mensen om dan met blaaskaken.

Zo zijn er nog meer invloeden van het yin en yang denken op de Chinese mentaliteit. Hier zal ik in mijn komende blogs over schrijven. Waar ik het nu over wil hebben is: bestaat er werkelijk een verschil tussen de Chinese denkbeelden en de westerse? Niet echt, mijns inziens. Door mijn verblijf in Nederland en door mijn reizen naar andere landen, merk ik dat men overal ter wereld bewust of onbewust in termen van yin en yang denkt. Neem de eerste twee invloeden van de yin en yang theorie. Johan Cruijff zegt: Elk nadeel heeft zijn voordeel. Hij klinkt als een oude Chinese wijsgeer! De derde invloed dan? Hier in het westen kent iedereen een citaat uit de Bijbel: Oordeel niet opdat gij niet geoordeeld wordt. De vierde invloed heeft ook een Nederlandse tegenhanger: Hoogmoed komt voor de val. Voor de vijfde hebben wij hier in Nederland een spreuk in voorraad: Te is nooit goed, behalve tevreden – ook aan deze zijde van de Noordzee weten wij dat evenwicht goud waard is.

Als wij ons gezonde verstand gebruiken, trekken wij, waar wij ook wonen, in China of in Nederland, altijd aan het langste einde. Maar… het kan nooit kwaad om naar een andere cultuur te kijken, volgens mij. Niet zozeer om van anderen te leren, maar meer om door hen herinnerd te worden aan wat er zo onschatbaar is aan onze eigen beschaving en wat wij, omdat het voor ons zo vanzelfsprekend is, wel eens over het hoofd zien. Ten slotte, je kunt het yin en yang denken noemen, maar je kunt het ook, eenvoudigweg, als gezond verstand beschouwen. Het is maar welke naam je aan het beestje geeft.

Lulu Wang
 

Toegang tot het voormalige tempelterrein/museum kost 20 RMB, en er is een aparte tentoonstelling waar je nog 40 RMB voor moet bijbetalen. Het was die tentoonstelling waar ik helemaal enthousiast van werd.

Deze tentoonstelling is in de eerste grote hal op het terrein en heet ‘Opgravingen van cultureel erfgoed van het ondergrondse paleis van het Changgan-klooster bij Jinling’. Zo vaag als de titel van de tentoonstelling, zo vaag bleef in eerste instantie voor mij ook de inhoud. In mooi verlichte glazen vitrines lagen kralen kettingen, zilveren en gouden doosjes, stukken zijde met teksten erop. Er stond een stenen kist en in het midden van de zaal stond een mooi versierde kleine gouden stupa.

Buiten bij de tempelhal stond een bewaker. Toen ik hem vroeg waar deze tentoonstelling nu eigenlijk over ging, ontpopte hij zich tot een ware museumgids. Hij liep met me mee naar binnen en vertelde het volgende verhaal:

In 2008 werd er bij bouwwerkzaamheden net buiten de zuidelijke Zhonghua-poort van de stadsmuur van Nanjing een stenen kist gevonden. De stenen kist lag zes meter diep in de grond en was bedekt met afwisselend lagen zand en lagen kiezelsteen. De kist werd uitgegraven en geopend. In de kist bleek nog een kist te zitten, deze was van ijzer. Nadat de ijzeren kist met veel moeite uit de stenen kist was gehaald bleek dat aan de binnenkant van de stenen kist een tekst in karakters was uitgekerfd.

De inscriptie op deze stele vertelde dat de ijzeren kist een stupa bevatte met daarin een reliek van het lichaam van Shakyamuni Boeddha. Naar verluidt zouden de discipelen van Shakyamuni na zijn crematie korrels en wat stukjes bot hebben gevonden tussen het as. Deze relieken worden sarira genoemd. Deze sarira werden verzameld door de Indiase koning Asoka (273 vChr.-236 v.Chr.), die ze vervolgens in 84.000 stukjes verdeelde. Elk van hen werd in een schrijn in de vorm van een pagode bewaard. Vervolgens verspreidde hij de sarira’s over de hele wereld. Aangenomen wordt dat China 19 van dergelijke sarira’s heeft gekregen.

De archeologen hebben er twee jaar over gedaan om de stupa uit de ijzeren kist te krijgen. Precies zoals op de stele was aangegeven, zat in de ijzeren kist een met bladgoud en edelstenen bedekte stupa. In de stupa zat een zilveren kistje met daarin weer een gouden kistje. En dat kistje bevatte de sarira van de boeddha, naar wordt aangenomen een stukje van zijn schedel. In de stupa zaten nog andere kostbaarheden, die allemaal in de glazen vitrines te zien zijn.

De stupa is van hout, bedekt met bladgoud en ingelegd met “zeven schatten” waaronder goud, zilver, agaat en amber. Hij heeft vier ‘verdiepingen’ en is 1,1 meter hoog en 50 cm breed. Daarmee is het de grootste in zijn soort die tot nu toe gevonden is in China. Boven de stupa stond oorspronkelijk een pagode die hoorde bij de Changgan-tempel uit de Noordelijke Song-dynastie (960-1127). Zowel de tempel als de pagode zijn allebei verdwenen en in de loop der jaren werd de gouden stupa gewoonweg vergeten.

Ook de doorlopende tentoonstelling van het museum is erg de moeite waard. De geschiedenis van Nanjing van de prehistorie tot aan de jaren 1930 wordt uitgebreid uitgelegd en ondersteund met veel waardevolle objecten uit verschillende periodes. Ook leuk is dat er veel gedaan is met bewegende beelden op grote schermen en diorama’s. Het enige minpuntje is dat er weinig in het Engels wordt uitgelegd, maar de tentoonstelling is zo mooi opgezet dat hij toch erg de moeite waard blijft.

www.mingbai.nl